شناخت پونه و خواص آن

🌿نکته های شنیدنی🌿

💥پونه از نظر طبیعت طبق نظر حکمای طب اسلامی ایرانی، گرم و خشک است. بسیار لطیف کننده است و برای پاک کردن اخلاط سینه و کنترل سیاه سرفه، رفع سوزش و خارش سینه بسیار مفید می باشد.

💥 برای جلوگیری از سکسکه، آشفتگی و دل بهم خوردگی نافع است.

💥ضد نفخ می باشد و برای استرس، یرقان، خارج کردن مشیمه و ازدیاد ترشح عرق مفید است.

💥مدرّ است و  قاعده آور، به عنوان تریاق و ضد سم جانوران گزنده سمی، بسیار مؤثر است.

💥استشمام بوی آن، برای رفع غش مفید است .

✅💥تذکر:👇

پونه مضر برای روده هاست و از این جهت باید با کتیرا خورده شود، مقدار خوراک پونه تا ۸ گرم است.

✅💥توجه:👇

در آمریکا در حال حاضر از پونه برای معطر کردن سوسیس و انواع غذاها، در سطح وسیعی استفاده می شود.

بِه میوه زرد دوست داشتنی !

🔸نفع خاص: به برای تفریح، تقویت قلب و مغز. به دانه برای سرفه گرم.

↙افعال و خواص: به مقوی اعضای رئیسه، مقوی معده و مقوی فم معده است.

به ترش، مقوی معده گرم است و در این ویژگی از به شیرین، قوت بیشتری دارد.

🔹به شیرین، قابض، مفرح روح حیوانی و نفسانی، مفرح قلب و مدر بول است.

به می خوش، خواصی شبیه به شیرین و به ترش دارد، ولی از آن دو سنگین تر است.

شکوفه تازه درخت به، مقوی قلب و مغز، مقوی معده و احشاء، مقوی سینه، مسکّن حرارت و قابض می باشد.

پرزهای روی میوه به، بسیار قابض است.

آب به ترش، قابض، مسکّن عطش، مسکّن حرارت و مسهل می باشد.

رب به شیرین نسبت به به ترش، قابض ضعیفتری است.

به دانه، ملیّن قوی و قابض ضعیف می باشد و مغز آن، مبهی گرم مزاجان است.

خوردن به، به ویژه به شیرین، از جنین محافظت و از صعود بخار معده به قلب و مغز جلوگیری می کند، همچنین مانع ریختن مواد زائد به معده می شود و برای وسواس، سردرد، کسالت، نزله، مستی، اسهال، تهوع، قی، خفقان، یرقان، بوی بد دهان و التهاب و درد فم معده (ناشی از ریختن مواد سوخته به آن) مفید است.

قطور آب به در مجرای ادرار، به درمان سوزش ادرار و زخم مجاری ادرار بسیار کمک می کند.

خوردن مقدار زیادی به ترش پس از غذا، مسهل به عصر است.

عصاره به ترش، به درمان تنگی نفس، آسم، خلط خونی، قی، خماری، عطش، ضعف معده، حبس البول و خونریزی کمک می کند.

رب به ترش، مانع صعود بخار معده به سر می شود و برای قی و اسهال صفراوی، درد معده و امعاء ناشی از اخلاط زائد، نافع است.

خوردن به ترش با آب برگ نعناع، تهوع و قی صفراوی را التیام می بخشد.

ضماد برگ درخت به، باعث خشک شدن زخم ها و مانع ریختن فضولات به اعضا می شود و برای ورم های گرم چشم و سایر اعضا، گزیدگی حیوانات و حشرات موذی نافع است.

آشامیدن روغن به یا حقنه آن، برای سر درد گرم، خلط خونی، ورم کبد، اسهال مزمن و زخم امعاء نافع است.

لوبیا و خواص عجیب آن !

✳در مورد طبیعت لوبیا، نظر حکمای طب اسلامی ایرانی این است که لوبیا قرمز از نظر طبیعت، گرم و تر است و لوبیای سفید از نظر حرارت و برودت، معتدل می باشد.

⚠لوبیا مدرّ است و پوست آن بیشتر مدرّ است تا مغز آن.

🌀لوبیا بویژه لوبیا سفید، نفاخ است و تولید اخلاط غلیظ می نماید.

🔆سینه و ریه را نرم می کند و کمک به استفراغ می نماید.

📌محرک نیروی جنسی است و تولید اسپرم می نماید.

قاعده آور است.

🔹خوردن آب لوبیای پخته، خصوصاً لوبیا قرمز پخته و یا به عبارت دیگر خوردن سوپ لوبیا قرمز، برای پاک کردن رحم از ترشحات نفاس نافع است و در اخراج جنین و ضمایم جنین کمک می کند. به این جهت، خوردن سوپ لوبیای قرمز بعد از زایمان نافع است.

💥اسراف در خوردن آن، موجب دیدن خواب های مشوّش می شود.

🌟آرد لوبیا، نرم کننده است.

✳خوردن جوشانده میوه خشک لوبیا (غلاف و دانه) در پایین آوردن مقدار قند ادرار، اثر قطعی دارد.